เสียงวรรณยุกต์
เสียงวรรณยุกต์ของภาษาพม่ามี 4 ระดับ คือ
  1. ระดับต่ำ ประมาณเสียงวรรณยุกต์เอกในภาษาไทย เช่น ส่า (อักษร)
  2. ระดับกลาง-ตก ประมาณเสียงวรรณยุกต์โทในภาษาไทย เช่น ซ่า (กิน)
  3. ระดับสูง-ตก ประมาณเสียงวรรณยุกต์ตรีในภาษาไทย เช่น ซ้า (เริ่ม)
  4. ระดับสูง-กัก ระดับวรรณยุกต์นี้ เริ่มที่ระดับสูงแล้วสุดท้ายจะมีเสียงปิดหรือเสียงกักทันใน เช่น ซะก (เผ็ด)
เสียงวรรณยุกต์ในภาษาพม่า มีการแปรเปลี่ยนไปตามคำแวดล้อม สถานการณ์ของการพูด รวมทั้งอารมณ์ความรู้สึกของผู้ใช้ภาษา บางครั้งมีการออกเสียงที่คล้ายกับระดับเสียงจัตวาของไทย ถือว่าเป็นการแปรเสียง (variation) ไม่ใช่เป็นเสียงที่แท้จริงของคำนั้น เช่น คนไทยพูดว่า “จริงเหรอ” คู่สนทนาตอบว่า /จิ๊ง/ ลักษณะเสียง /จิ๊ง/ เช่นนี้ เป็นการเน้นเพื่อบ่งบอกอารมณ์และความหมายที่ต้องกาว่าเป็นความจริงตามที่กล่าว